ANNE

Merhabalar, bu hafta anneler gününü müşahede edeceğimizden dolayı, bu yazıyı annelerimize ithaf etmek istiyorum izninizle. Fazla uzun uzadı yazamayacağım...

Anne; bizim için dünyada, sevgi, merhamet gibi sayısız ve sonsuz duyguların en temiz, en güzel, en duru ve en güzel anlatıcısı, öğreticisidir. Anne bizler için dünyayı anlamlandırmanın yegane temsilcisidir. Biz annemize baktığımız zaman varlık hengamesini, güzelliği, ahlak felsefesini, gözyaşı medeniyetini görüyoruz. Biz anneye baktığımız vakit içtenlik, samimiyet ve kusursuz bir mutluluk görüyoruz. 

Mutluluk ile erdemin kardeş olduğunu düşünenlere haksızlık etmemek gerek. Buradan da diyebiliriz ki; Mutluluk ve erdemin yaratıcısı annedir. Anne, dünyada Tanrı'nın merhamet simgesidir belki. Anneliğin bir his olduğunu annem ile bizzat Malatya'da açılan hayvanat bahçesini ziyaretimde anladım. Maymunların olduğu bölmede anne maymun insanlardan rahatsız olup yavrusunu sarıp sarmalayınca annem duramadı ağlamaya başladı. Yavrunun anne için değerini o zaman anlamıştım doğrusu. Benim için çok sıradan bir sahneydi. 

Derler ki; insana istemeden, menfaat beklemeden, çıkar gözetmeden ihsanda bulunan iki varlık vardır. Biri Allah ve biri de anadır. Bunu diyen Anadolu evliyaları yanılıyor olamazlar galiba. Annelerimizdeki fedakarlık duygularını dünyanın her yanında, her anında hissetmeden duramıyor, onların kuvvetini almadan bir işe koyulamıyoruz belki. Annelerimiz bizim için en güzel dünya ibadetlerinden birisidir. Annesiz büyüyünlere bir göz atın, onların en çok ihtiyacı olan şey bir anne sevgisi ve merhameti değil midir? Rousseau "Bütün hatalarım anne terbiyesi görmeyişimdendir" derken anneliğin kutsallığına atıfta bulunuyordu. İstemeden ihsanlarda bulunan anne insana her zaman bir af merasimi sunuyor adeta. Ne kadar hatalı olursanız olun size karşı bir mahkemesi yok, yargıç değil, kıracak kalemi de yok. Anne "dibinde her zaman af bulunan bir uçurumdur" derken Balzac, belki de bizi o uçurum kenarındaki bedbaht, annelerimizi de her daim sığınacak bir dal olarak görüyordu. Kelimelere sığmayacak annelerimizi en iyi tanımlayacak bir söz, bir cümle veya farklı bir şey var mıdır? 

Anneler; evlatlarına her daim en güzel yarınları, yılları, asırları emanet ederler. Onlar çocukları için bir hayat rehberi, öğretmenidir. Affetmeyi öğretir, sevmeyi, inanmayı, paylaşmayı, ağlamayı, merhameti, sevdayı, sarıp sarmalamayı öğretir.Bu dünyanın bütün ahlaksızlığı, hengamesi, sertliği, merhametsizliğine rağmen anne size sakinliği, dinginliği öğretir. Mamafih anne sizi ölene kadar şefkat köşesinde taşır. Molla Camii anneye saygısızlık etmeyi en aşağılık bir şey olarak görüyor, Henry Ford ise anne kalbini bir çocuk okulu olarak tasvir ediyordu.

Son olarak; Cahit Sıtkı Tarancı'nın annesine seslendiği gibi, benim, sizin, hepimizin değerli annelerine seslenmek istiyorum:

"Sütünden tatlı mıdır anne sanki bu hayat?" Sağlıcakla kalın.

Bir Müzik: Zeki Müren: Anneciğim

Bir Şiir: Ümit Yaşar Oğuzcan: Anacığım